Hoe maakt eenzelfde studie in de praktijk op verschillende manieren impact? In deze rubriek vertellen twee alumni hierover. 

Tekst Dayinta Perrier
© Sam Rentmeester

Oprichter en
eigenaar
Tiny House
Academy

Projectmanager
vastgoed

Bij bouwkunde wordt vaak gedacht aan architectuur, maar ook de educatieve tak en de vastgoedkennis zijn belangrijk. Dat laten Jan-Willem van der Male en Isabelle Kras zien.

Nadat het gebouw van Bouwkunde in 2008 afbrandde, verhuisde de faculteit naar het voormalig hoofdgebouw van de TU Delft. Jan-Willem van der Male, destijds bouw-kundestudent, vond de onderwijsruimtes in het gebouw veel te groot. Zo ontstond de centrale vraag van zijn afstudeer-project: wat is de invloed van de ruimte op ontwerponderwijs?

Zijn conclusie: “De ruimtes in het gebouw waren te groot voor ontwerponderwijs. Ze zorgden voor te veel ruis van de omgeving.” Het weerhield hem niet van afstuderen, waarna hij fulltime aan het werk ging bij een architectenbureau.

Maar op de achtergrond groeide bij hem het verlangen om iets voor zichzelf te beginnen, bijvoorbeeld een eigen architectenbureau. Hij zegde zijn baan op en bouwde een tiny house, waar hij nu nog woont met zijn gezin. Tijdens de bouw kwamen er zoveel geïnteresseerden langs dat het idee ontstond voor de Tiny House Academy. Van der Male: “Dit is een soort mini-bouwkundeopleiding voor leken die een tiny house willen bouwen.” In 2017 richtte hij de Tiny House Academy op. “Tijdens het hoogtepunt waren er dertig cursisten”, zegt hij. “Het was een kleine community die elkaar helpt bij het bouwen en onderhouden van een tiny house.” Maar sinds corona is het stil bij de Tiny House Academy. Van der Male is bezig met verschillende ideeën voor een nieuwe onderneming, waar hij nog niet te veel over wil zeggen. “Het liefst wil ik de Tiny House Academy doorgeven aan iemand die het weer tot zijn originele -intentie kan brengen”, zegt hij.

Schakel tussen experts

Eind 2011 ontving Isabelle Kras haar diploma na een afstudeerproject over duurzame ziekenhuisgebouwen. Kras: “In een ziekenhuis zijn veel verschillende belangen; patiënten, personeel, bezoekers, maar ook veiligheid en hygiëne zijn -belangrijk. Deze complexiteit maakt het werk daar erg leuk.” Haar afstudeer-begeleider koppelde haar aan iemand van het HagaZiekenhuis voor een kopje koffie en daaraan hield ze een baan over.

Kras ging deel uitmaken van een projectteam dat was opgericht voor de nieuwe aanbouw van het ziekenhuis volgens een nieuw concept. Dat bestond onder andere uit volledig papiervrij werken, dat door-gevoerd werd in het hele ontwerp, zoals kantoren zonder kasten. “Ik kwam binnen als assistent projectmanager, maar werd binnen korte tijd projectleider. Daarbij was ik de schakel tussen

verschillende experts zoals de architect, de aannemer en de zorgmede-werkers.” Een droombaan voor Kras, waarbij haar werk vooral bestond uit het oplossen van de puzzel tussen alle verschillende partijen. Na vijf jaar was het project klaar en stapte Kras over naar een adviesbureau. Ze kwam al gauw terug op deze keuze. “Binnen een organisatie had ik het gevoel dat ik meer zeggenschap had dan als adviseur. Daarnaast miste ik de maatschappelijke kant van het ziekenhuis.” Nu heeft Kras haar plek gevonden bij Ipse de Bruggen, een instelling voor verstandelijk gehandicapten waar zij zich onder meer bezighoudt met circulaire bouw van toekomstig vastgoed. Ze noemt dit een extra uitdaging in het ontwerpproces. “Tijdens mijn studie werd ik als student getraind om te discussiëren over mijn ontwerp: was dit écht de meest logische keus voor de gebruiker?”, zegt Kras. “Deze vraag staat bij mijn huidige werk centraal, omdat het ontwerp hier is gedreven vanuit de cliënt.”

Hoe maakt eenzelfde studie in de praktijk op verschillende manieren impact? In deze rubriek vertellen twee alumni hierover.

Tekst Dayinta Perrier

Industrieel ontwerpers geven letterlijk vorm aan onze leefwereld. Hoe gaven Jet Gispen en Ire Oyekan vorm aan hun loopbaan na hun studie?

Jet Gispen

Afgestudeerd in 2017

Bakker bij bakkerij Meneer Leffers

“Absoluut geen industrieel ontwerpen”, zo begon Jet Gispen, Beste Afstudeerder van 2017, aan haar zoektocht naar een studie. Als dochter van twee ontwerpers wist ze zeker dat ze niet in de voetsporen van haar ouders zou treden. Toch viel ze op de open dag voor het project gericht werken en de sfeer op de faculteit Industrieel Ontwerpen (IO).

Tijdens de studie richtte Gispen zich op de ethiek van ontwerpen. “Ieder ontwerp vormt de wereld”, zegt ze. “De belangrijkste vragen zijn: hoe wil je dat jouw ontwerp de wereld vormt en hoe bedenk je dat tijdens het ontwerpproces?” Met die uitgangspunten ontwikkelde ze voor haar afstudeerproject een toolkit waarmee ontwerpers zicht krijgen op de ethische vragen rondom een ontwerp.

Na drie jaar werken bereikte Gispen haar droombaan: social designer, het ontwerpen van concepten rond maatschappelijke vraagstukken, zoals afvalscheiding, vegetarisch eten of genderidentiteit. Tegelijkertijd ontpopte ze zich als zuurdesembakker. “Het is een uit de hand gelopen hobby. Ik vind het samenspel tussen de chemie van het bakken en werken met een levend ingrediënt fascinerend”, zegt Gispen.

Toen ze de kans kreeg op een baan bij bakkerij Meneer Leffers, besloot Gispen haar carrière radicaal om te gooien. “Het was een impulsief besluit, omdat ik zo gegrepen was door het bakken”, zegt ze. “De titel Beste Afstudeerder heeft me veel gebracht, hoewel ik voelde daardoor ook druk op het verdere verloop van mijn carrière. Mijn werk als bakker geeft me een zekere rust. Ik word er gewoon gelukkig van. En wie weet zoek ik ooit het ontwerpen en de ethiek weer op.”

Ire Oyekan

Afgestudeerd in 2017

Zelfstandig grafisch ontwerpen 

In 2017 studeerde ook Ire Oyekan af. Zij koos voor IO vanwege het ontwerpen zelf. “Bedenken hoe alles in de wereld eruitziet, dat leek me heerlijk”, zegt Oyekan. Ook haar idealen kon ze kwijt in de studie. Voor haar afstuderen werkte ze aan een programma voor women empowerment: “Ik wilde een bedrijf oprichten dat sandalen maakt van afvalmaterialen. Het idee was dat vrouwen hiermee voor weinig kosten een eigen inkomen kunnen genereren.” Nadat ze het plan op papier had uit- gewerkt, vertrok Oyekan naar Gambia. “Ik ging daar heen met de gedachte dat ik in drie maanden de wereld kon verbeteren.” Maar de theorie bleek niet genoeg, de cultuurkloof was te groot om alleen te overbruggen. “Hiervan moest ik echt bijkomen”, zegt Oyekan. “Ik was zo teleurgesteld dat de wereld niet zo perfect was als verwacht.” Ze besloot om tijdelijk te stoppen met ontwerpen.

“In dat halve jaar heb ik een belangrijk deel van mezelf terug gevonden”, zegt Oyekan. “Tijdens de studie had ik me verloren in de technische aspecten van industrieel ontwerpen. De creatieve kant, waar ik van hou, had ik laten liggen.” Daarom besloot ze aan de slag te gaan als zelfstandig grafisch ontwerper. “Zo heb ik de vrijheid om projecten te kiezen waar ik zowel mijn creativiteit als mijn idealen in kwijt kan.” Ze werkte bijvoorbeeld aan educatieve illustraties over het koloniale verleden van Nederland in Papoea-Nieuw-Guinea. Ooit wil ze terug naar Afrika om alsnog een creative empowerment-programma op te zetten. “Ongelijkheid in de wereld laat mij niet los”, zegt Oyekan. “In de strijd ertegen wil ik creatieve banen opzetten voor een solide inkomen, vergelijkbaar met het project in Gambia. Daar ligt mijn kracht als ontwerper.”

Video
Share

Your name

Your e-mail

Name receiver

E-mail address receiver

Your message

Send

Share

E-mail

Facebook

Twitter

LinkedIn

WhatsApp

Contact

Send

Sign up

Sign up